“Non hai camiño para a paz, a paz é o camiño”

Gandhi

“Nunca houbo unha boa guerra nin unha mala paz”

Benjamin Franklin

“Cando o poder do amor sobrepase ao amor ao poder, o mundo coñecerá a paz”

Jimi Hendrix

“Aqueles que fan as evolución pacíficas imposibles converten as revolucións violentas en inevitables”

John Fitzgerald Kennedy

Aquí tedes o trailer:

E aquí tedes a crítica da película e unha sinopse.

http://www.filmaffinity.com/es/film291694.html

Como son doados de ler e hai moitas propostas interesantes, desta volta non todos lemos o mesmo. A oferta vai desde One Piece (unha de piratas) , pasando por Bakuman (que conta as peripecias protagonizadas polos autores dos manga), Carta al futuro (un romance)… ata Death Note.

Un dos personaxes que aparece neste último, e que é un habitual neste tipo de lecturas, é o shinigami.

Un shinigami (Deus dá morte) é unha personificación da morte na mitoloxía xaponesa. Non está claro cando se orixinou este concepto na cultura xaponesa e pode ser importado de China, ou posiblemente desde Europa. É polo que o personaxe occidental da Morte é un equivalente dos shinigamis. Parece ser, con todo, un termo recente xa que non pertence a ningunha deidad Shinto específica e é raramente usado no folclore. Actualmente, o uso do termo shinigami para facer referencia a un psicopompo e outros seres sobrenaturais asociados coa morte, é moi común nos mangas e animes xaponeses. Por exemplo, as series, Ballad of a Shinigami, Bleach, Death Note, Full Moon wo Sagashite, Soul Eater, e Kuroshitsuji usan os shinigami como unha parte fundamental da trama.
Nos mangas, a súa función é velar e decidir quen morre e como, ás veces ata alimentándose das almas humanas. Existe un gran misticismo ao redor desta figura, xa que non se pode delimitar se é boa ou mala, aínda que -nas narracións- moitas veces as súas decisións parecen cruentas e horribles. Pero a pesar de que as distintas relixións que lles deron un carácter demoníaco, o seu carácter é máis neutral. Pertencen á caste baixa dos deuses. Hai relatos que contan que estes deuses axudaron aos humanos a cumprir certas tarefas.

http://es.wikipedia.org/wiki/Shinigami

http://periodismohumano.com/en-conflicto/del-paraiso-de-zahra-al-infierno-de-iran.html

http://alexr1d2.wordpress.com/2007/12/04/persepolis-una-dura-historia-envuelta-en-un-dibujo-algo-simplon/

http://www.filmaffinity.com/es/film144674.html

É filla única dunha familia de Teherán descendente da dinastía kayar, que reinou en Persia de 1781 a 1925, ata que o seu último representante, Ahmad Shah, bisavó de Marjane Satrapi, foi deposto en 1925 por Reza Pahlavi. Esta familia, de talante progresista, mandouna a estudar ao Liceo Francés ata que foron suprimidos os colexios bilingües polas autoridades islámicas que xurdiron da revolución de 1979. Ela e a súa familia, que simpatizaban coa revolución antes de que adquirise carácter islamita, viviron con dor as restricións das liberdades individuais, a represión, a imposición do veo feminino e o estalido da guerra Irán-Iraq, que o novo réxime utilizou para consolidarse.

En 1983, cando tiña 14 anos, os seus pais decidiron enviala a estudar ao liceo francés de Viena (Austria), para que puidese completar a súa educación laica e para permitirlle desenvolverse nun ambiente menos opresivo que o do seu país natal. Marjane non falaba alemán, pero nese momento era máis fácil para un iraniano conseguir un pasaporte para Austria que para Francia. Tras completar os estudos primarios regresou a Irán para estudar Belas Artes, pero pouco despois decidiu marcharse a Francia, e desde entón reside en París.

http://es.wikipedia.org/wiki/Marjane_Satrapi

Marjane Satrapi, unha das artistas iranís máis aclamadas, galardoada con varios premios entre os que destacan o Premio ao Autor Revelación 2001 e Mellor Guión 2002 no Festival Internacional de Cómic de Angoulême, ofrécenos un relato autobiográfico sobre a súa infancia en Irán, que é á súa vez un excelente testemuño histórico dun pobo e unha época. Grazas á súa gran carga emotiva, crítica e irónica, Persépole converteuse nun cómic de referencia.

Foron convocados diferentes sectores da comunidade educativa: pais e nais de alumnos, profesorado e persoal non docente.

Á xuntanza asistiron nais e membros do claustro.

Logo da presentación dos participantes neste faladoiro literario, decidiuse ler o libro Persépole de Marjane Satrapi. Resulta atractivo polo feito de falar dun país, Irán, que está tan de actualidade e que con dita lectura coñeceremos mellor. Ademais, poderemos lelo en galego grazas á edición dunha editorial canguesa, a editorial Rinoceronte.

A próxima tertulia celebrarémola o luns 16 de xaneiro, á volta do Nadal. E ao tempo que compartimos a lectura tamén visionaremos o filme baseado na novela homónima.

Que disfrutes moito lendo esta historia!!